Wystawy

Marcello Bacciarelli. Najpiękniejsze portrety

9 czerwca9 września 2018 r.

Zamek Królewski w Warszawie

Galeria Wystaw Czasowych (II piętro)

Przypadająca w tym roku 200. rocznica śmierci Marcella Bacciarellego, nadwornego malarza króla Stanisława Augusta, posłużyła nam jako pretekst do zaaranżowania wystawy, w ramach której pokażemy aż 45 dzieł mistrza, reprezentujących cały chronologiczny przekrój jego portretowego oeuvre – od wczesnych, utrzymanych jeszcze w duchu rokoka kompozycji z końca lat 50. XVIII w., poprzez kameralne wizerunki królewskiej rodziny z końca lat 70. czy efektowne konterfekty królewskich przyjaciółek z lat 80., aż po ostatnie dzieła artysty, powstałe w początkach XIX stulecia. Co szczególnie warte podkreślenia, niektóre spośród wystawianych dzieł nigdy dotąd nie były pokazywane w Polsce.

Większość z nas będzie miała zatem po raz pierwszy okazję podziwiać m.in. wspaniały, do niedawna uznawany za zaginiony Portret Franciszka Salezego Potockiego z paryskiej kolekcji Izabeli d’Ornano, dwa piękne portrety Lorda i Lady Stormont z kolekcji hrabiów Mansfield w Scone Palace w Szkocji, znakomitą wersję Portretu Stanisława Augusta z klepsydrą z prywatnej kolekcji w Paryżu, portret Stanisława Poniatowskiego, bratanka króla pochodzący z tych samych zbiorów, a o istnieniu którego przed rozpoczęciem prac nad wystawą w ogóle nie było wiadomo, czy wreszcie ważny dla ikonografii portretowej Stanisława Augusta jego słynny portret „z gestem dyskusji” ze zbiorów Uffizi.

Choć część obrazów na co dzień wchodzi w skład stałej ekspozycji Zamku, większość pozyskana została specjalnie na potrzeby wystawy z kolekcji: Muzeum Narodowego w Warszawie, Muzeum Łazienki Królewskie w Warszawie, Muzeum pałacu Króla Jana III w Wilanowie, Muzeum Narodowego we Wrocławiu, Muzeum Narodowego w Poznaniu, Muzeum Narodowego w Krakowie, Fundacji im. Raczyńskich przy Muzeum Narodowym w Poznaniu, Fundacji Zbiorów im. Ciechanowieckich, zbiorów d’Ornano w Paryżu, zbiorów Earls of Mansfield w Perthshire oraz Galerii Uffizi we Florencji.

Marcello Bacciarelli to bez wątpienia jedna z ikonicznych postaci w pejzażu kulturalnym polskiego oświecenia, Włoch, który świadomie związał większą część swego dorosłego życia i kariery artystycznej z Rzeczpospolitą, autor licznych dzieł, które do dziś uświetniają apartamenty królewskich rezydencji, uznawany za prekursora narodowej szkoły malarstwa polskiego – doprawdy trudno o postać bardziej godną spektakularnego upamiętnienia.

Ponieważ wystawa koncentruje się tylko na przedstawieniach portretowych, warto podkreślić, iż wielu historyków sztuki właśnie ten segment twórczości Bacciarellego uznaje za dziedzinę, w ramach której talent mistrza rozkwitł najbujniej, a pole jego artystycznej swobody było największe (w przeciwieństwie do zachwycającego finezją i rozmachem, ale w zakresie twórczej ekspresji skrępowanego odgórnie narzuconymi wymogami malarstwa historycznego czy alegorycznego, które podziwiać możemy m.in. jako stałe elementy wystroju Pokoju Marmurowego, Sypialni Króla, Pokoju Audiencjonalnego Starego czy Sali Rycerskiej).

Choć nie wszystkie dzieła, które chcieliśmy pokazać, udało się wypożyczyć – czy to ze względu na zobowiązania i plany ich właścicieli, czy ze względów konserwatorskich – zestaw, który znajdzie się na wystawie, naszym zdaniem w sposób miarodajny oddaje to wszystko, co w portretowej twórczości Bacciarellego najbardziej wartościowe.

Podczas selekcji dzieł na wystawę równie ważnym kryterium co artystyczna wartość portretu była dla nas bezsprzeczność autorstwa Bacciarellego. W przypadku tego artysty właściwa atrybucja zawsze stanowiła wyzwanie, gdyż w kierowanej przez niego Malarni powstawało mnóstwo kopii jego obrazów wykonanych przez uczniów, o samym zaś Bacciarellim wiadomo, iż rzadko sygnował swoje prace.

Prócz czysto malarskiego ciekawym i istotnym wydaje się nam także historyczno-kulturoznawczy aspekt wystawy. Prezentowane portrety poszczególnych osób składają się bowiem jednocześnie na swoisty portret zbiorowy określonej grupy społecznej – XVIII-wiecznej elity towarzyskiej, orbitującej wokół królewskiego dworu. Obserwując uważnie detale ubioru czy entourage’u odwzorowanych postaci, wiele możemy się dowiedzieć na temat mód, gustów czy obyczajów tej ekskluzywnej sfery.

„Julia Duhamel z kotem”, Fundacja Raczyńskich przy Muzeum Narodowym w Poznaniu

Godziny otwarcia:

wtorek, środa, czwartek, sobota: godz. 10.0018.00

piątek: godz. 10.0020.00

niedziela: godz. 11.0018.00

Ostatnie wejście na godzinę przed zamknięciem Zamku

Bilety w cenie: 15 zł (normalny), 12 zł (ulgowy), 10 zł (bilety specjalne po godz. 16.00)

Kurator wystawy: st. kustosz Dorota Juszczak, Ośrodek Sztuki

Źródło: Tekst i zdjęcie Zamek Królewski w Warszawie


 

Muzeum Nadwiślańskie w Kazimierzu Dolnym zaprasza na otwarcie wystawy: „Wielka sztuka jest jak ocean głęboką. Malarstwo Jacka Malczewskiego”.

Wernisaż odbędzie się w niedzielę 22 kwietnia o godz. 13:00 w Gmachu Głównym przy Rynku 19.

Twórczość Jacka Malczewskiego (1854-1929) stanowi oryginalne i nadal intrygujące zjawisko na artystycznej mapie Europy przełomu XIX i XX wieku. Wyrazista i atrakcyjna wizualnie stylistyka jego dzieł, niebanalny dobór i ujęcie tematów, nieograniczona wyobraźnia i wielka wrażliwość artysty, a wreszcie prekursorskie rozwiązania formalne, stawiają go w gronie najciekawszych polskich i europejskich malarzy.

Sztuka Jacka Malczewskiego jest lustrem, w którym odbijają się dzieje naszej kultury i wyobraźni zbiorowej. Siła jego malarskiej wypowiedzi wciąga nas w sugestywny świat osobistych przeżyć i emocji, a jednocześnie prezentuje poglądy filozoficzne na temat roli artysty w społeczeństwie – młodopolskiego „Pana Panów”, kapłana profetycznej sztuki.

O tym, że malarstwo Malczewskiego jest ciągle żywe i aktualne, świadczy zestawienie wybranych obrazów mistrza z pracami artystów współczesnych. Konfrontacja ta pozwala rozszerzyć pole interpretacji dzieł malarskich oraz zwrócić uwagę – z jednej strony na uniwersalność jego sztuki, z drugiej zaś na prekursorstwo, które objawiało się w oryginalnym podejściu do treści i formy obrazów.

Wszystkie prezentowane na wystawie prace pochodzą z prywatnej kolekcji. Dziękujemy serdecznie Kolekcjonerowi za chęć podzielenia się z nami tytułową „wielką sztuką”.

Autorzy prezentowanych na wystawie prac: Jacek Malczewski, Marian Konarski, Anna Schumacher, Małgorzata Góra-Dereszowska, Franciszka Maśluszczak, Krzysztof Krzyr Raczyński, Jiří Kubelka, Igor Yelpatov, Dusan Balaz.

PROGRAM WYDARZEŃ:

– 28 kwietnia / godz. 12:00 / Oprowadzanie kuratorskie po wystawie / na podstawie biletu do muzeum
– 12 maja / godz. 12:00 / Oprowadzanie kuratorskie po wystawie / na podstawie biletu do muzeum

INFORMACJE:
Termin wystawy: 23 kwietnia – 22 lipca 2018
Tytuł wystawy: „Wielka sztuka jest jak ocean głęboką. Malarstwo Jacka Malczewskiego”
Czynna codziennie w godz. 10:00-17:00
Kurator wystawy: dr Seweryn Kuter
Współpraca organizacyjna: Anna Polak
Oprawa graficzna: Norbert Kiljan

Źródło: Informacja prasowa Muzeum Nadwiślańskiego w Kazimierzu Dolnym


Muzeum Okręgowe w Toruniu, Mała Galeria, 2 p. Ratusz Staromiejski

Malarz i jego modele – Tadeusz Makowski. Obrazy, rysunki, grafiki

Otwarcie: 27 kwietnia 2018, godzina 17:00

Wystawa czynna: 28 kwietnia – 1 lipca 2018

Muzeum Okręgowe w Toruniu zaprasza na wyjątkową wystawę prezentującą dzieła Tadeusza Makowskiego (1882–1932), jednego z najważniejszych polskich artystów, współtwórcy École de Paris, z trzech ważnych kolekcji: Muzeum Narodowego w Krakowie (zdjęte ze stałej Galerii Muzeum), Muzeum im. dra Stanisława Fischera w Bochni (ze zbioru przyjaciela malarza, Marcina Samlickiego) oraz kolekcji Elżbiety i Jerzego Stelmachów.

Jest w jego płótnach ludzka głębia, płynąca nie tylko z bystrej obserwacji, ale z pewnego rodzaju braterskiej tkliwości, jakiejś dobroci jasnowidza, dzięki czemu artysta widzi ponadczasowo, chwyta charakter i utrwala to, co wieczne”. (Louis Léon-Martin, 1932)

Cechą dominującą oryginalnej twórczości Tadeusza Makowskiego, malarza i grafika, jest ta niezwykła umiejętność, o której pisze Léon-Martin, utrwalania tego, co wieczne. Jednakże nim artysta odnalazł ową umiejętność, swobodnie zmieniał charakter swoich dzieł.

Makowski wykreował własną formę ludzkiej postaci, przypominającą drewnianą kukiełkę, marionetkę, stylizowaną, naiwną i liryczną. I tak przedstawiał swoje modele, dzieci, zaopatrzone w rozmaite rekwizyty – maski, lampiony, instrumenty muzyczne – w charakterystycznych trójkątnych, spiczastych czapkach, umieszczając je w uproszczonych, umownych pejzażach i wnętrzach. „Dzięki tym elementom groteski – jak mówił Tadeusz Makowski – można być bardziej ludzkim niż w czystym realizmie”.

Obok malarstwa, od początku twórczości, zajmował się Makowski grafiką, współtworząc w Krakowie podstawy polskiej grafiki artystycznej. Szczególnie interesowała go technika drzeworytu, do której systematycznie powracał. Nawiązywał w niej zarówno do ludowych wycinanek, reliefów i podhalańskiego malarstwa na szkle, jak i do rycin z Epinalu, którymi fascynowali się entuzjaści drzeworytu sztorcowego. Pod koniec życia przetwarzał motywy swoich dzieł w technikach metalowych, takich jak rylec, akwaforta, sucha igła.

Źródło: dr Anna Król, Muzeum Okręgowe w Toruniu


Muzeum Książąt Lubomirskich. Wystawa: Nie/zapomniana historia

WROCŁAW

Wystawa malarstwa
22/02– 1/07/2018

Wystawa Muzeum Książąt Lubomirskich. Nie/zapomniana historia zorganizowana została przez Lwowską Galerię Sztuki im. B.G. Woźnickiego i prezentowana była od października 2017 do stycznia 2018 we Lwowie. „Lwowska Galeria Sztuki jest otwarta na współpracę z tak szacowną instytucją, jak Ossolineum. Świadectwem tego są wspólnie organizowane wystawy, w tym ta, poświęcona jubileuszowi 200-lecia powstania Zakładu Narodowego im. Ossolińskich” – mówi Igor Chomyn.

Józef Brandt, „Modlitwa w stepie”, ok. 1890 (wł. Lwowska Narodowa Galeria Sztuki im. B.G. Woźnickiego), (fot. Ossolineum)

Podobne stanowisko prezentuje dyrektor Ossolineum, dr Adolf Juzwenko, który w roku obchodów 200-lecia Ossolineum wspominał: „Należę do tej grupy Polaków, która po zmianie granic w 1945 roku została pozbawiona możliwości mieszkania w swoich gniazdach rodzinnych (…). Razem z nami przeniosło się i Ossolineum”. Dodawał przy tym: „Sądzę, że odpowiedzialność za wspólne dziedzictwo kulturowe pozostające we Lwowie to polska racja stanu”. Aktualnie Muzeum Książąt Lubomirskich odtwarzane jest na wzór przedwojennej formuły w ramach Zakładu Narodowego im. Ossolińskich we Wrocławiu.

Wystawa Muzeum Książąt Lubomirskich. Nie/zapomniana historia prezentowana jest w Zakładzie Narodowym im. Ossolińskich, w Auli im. M. Gębarowicza i Salach pod Kopułą. Wśród prac, na które szczególnie czekają miłośnicy sztuki, wymienić należy m.in. Portret Henryka Lubomirskiego jako Kupidyna autorstwa Angeliki Kauffmann, płótno Józefa Brandta Modlitwa w stepie i Anemony Leona Wyczółkowskiego.

Wystawa czynna:
22/02 – 1/07/2018
Aula im. M. Gębarowicza i Sale pod Kopułą
wtorek – sobota 10:00–18:00
niedziela 10:00–16:00
wstęp wolny

UWAGA: Wystawa będzie nieczynna w następujących dniach:
30 marca, 31 marca, 1 kwietnia, 2 kwietnia, 1 maja, 31 maja.

Źródło: Ossolineum.pl